Ilonka

ilonka-korevaarIk ben altijd gevoeliger geweest dan de gemiddelde mens. Als je mij in een hokje zou plaatsen kun je mij HSP’er (high sensitive person) noemen. In groepen voel ik mij niet thuis, wat maakt dat ik goed zelfstandig kan werken.

Door die gevoeligheid sta ik op een andere laag met de ander (en hond) in verbinding. De meeste mensen en dieren voelen zich prettig en veilig bij mij. Ik straal rust en vertrouwen uit. Ieder mens heeft dit vertrouwen en rust in zich, iets wat mensen bij zichzelf (nog) niet kunnen zien.

Ik werk vanuit non-dualiteit (ook wel advaita genoemd). En ik geloof in de heelheid van de mens. Ieder mens is goed zoals hij/zij is, er hoeft niets veranderd te worden. Soms heb je gewoon iemand nodig die tegen je zegt ‘alles is goed zoals het is’. Wat betekent deze bewustwording voor mij? Ik herken mezelf in ieder mens, wat zijn of haar aard ook is.

Mijn inspiratie

Mijn inspiratiebronnen zijn Vera Helleman, Jan Verhaar, YouTube kanaal Non-dualiteit van Patrick Kicken en nog vele anderen.

Het lezen van honden heb ik geleerd door te kijken naar honden en ervaring als trainer en vrijwilliger bij Dierenbescherming de groep Gehoorzame Huishond. In 2016 heb ik de Specialisatiecursus bij Petra Driessen gevolgd voor verdieping.

De vaardigheid om de hond als coach en spiegel in te zetten voor persoonlijke ontwikkeling, heb ik geleerd van Anja Gijsberts en Irene Glansbeek van Coachen met Honden.

Mijn verhaal

Dertig jaar lang heb ik als administratief medewerker gewerkt. Ik heb meerdere burn-out’s gehad en ik begreep steeds niet waarom ik het werken in loondienst niet kon volhouden, zoals de meeste mensen. Eindelijk ben ik tot inzicht gekomen dat het leven anders in elkaar zit dan dat we krijgen voorgeschoteld. De strakke kaders (regels, eisen) werken niet meer in deze tijd, niet voor de mens en niet voor de hond.

Ook jaren therapie hielpen mij niet van mijn gevoeligheid en nervositeit af. Juist deze gevoeligheid gaf aan dat ik het anders moest doen, maar dat snapte ik niet. Je zou kunnen zeggen dat ik in een chronische burn-out zat, met steeds te weinig energie om van het leven te genieten.

In de buitenwereld wordt geprojecteerd, gespiegeld en gereflecteerd wat er in mij al dan niet bewust beweegt, dus ook door mijn huisdieren.

Het eerste ‘eigen’ huisdier was Risky, een poes. Zij was heel erg aanhankelijk maar ontzettend schuw voor vreemde mensen. Ik was zo’n 13 jaar oud denk, als ik zo terug kijk was ik zelf behoorlijk mensenschuw. Als iemand mij aansprak ging ik glimlachen van verlegenheid en onzekerheid, ik wist niet wat ik met die mensen aan moest. Door de jaren heen werd Risky iets minder schuw en zo ging het ook met mij en andere mensen.

Het volgende dier wat in mijn leven verscheen, was een Terveurense herdershond Maranka. Zij was een prachtige hond, luisterde perfect. Een lieve hond, maar vreemde mensen vond zij maar niets. In die periode leerde ik aardig te zijn en mij te schikken naar anderen…….. Zij was een hond waar ik een zeer hechte band mee had. Zij was mijn maatje, m’n vriendin en een hond waarmee ik tevoorschijn durfde te komen. Ik was zelf nog steeds erg onzeker, als ik in deze periode geen hond had gehad, dan had ik ongetwijfeld straatvrees ontwikkeld.

Er kwam een 1 jarige Hollandse Herdershond genaamd Misha op mijn pad. Een hond die overal voor weg vluchtte, maar ik zag dat ze zich ook redelijk snel herstelde. Het was lastig om een band met haar op te bouwen en het bracht me soms tot wanhoop dat ik geen contact met haar kon krijgen. Mijn verlangen werd niet beantwoord. Misha was erg gevoelig soms was ik aan het mopperen als er iets niet naar mijn zin was, dan dook ze als het ware in elkaar. Dat gedrag spiegelde precies wie ik was, met vreemden maakte ik niet echt contact en ik ben heel gevoelig voor sferen.

Toen kwam er een Zwitserse witte herdershond pup in mijn leven. Thor, een mooie imposante man. Het is mijn eerste reu. Er kwamen allemaal verhalen van mensen naar mij toe van niet zo fijne ervaringen van witte herders naar andere honden, zelfs een dierenarts waarschuwde ons daarvoor. Dit was werkelijk een projectie van de overtuiging die ik over reuen had, macho gedrag dat uit kan lopen tot ruzie. Als ik dan naar Thor keek, kon ik mij dat bij hem totaal niet voorstellen. Thor is zo’n aardige hond naar elk wezen toe en hij straalt rust en stabiliteit uit. Zo omschrijf ik mezelf ook in deze levensfase. Thor is de hond die mijn innerlijke wens reflecteerde om mensen en honden te begeleiden.

Ik ben benieuwd. Hoe zie jij jouw hond?

Reacties gesloten.